[II-II.q.54.a.1.arg.1] Ad primum sic proceditur. 4. Videtur quod Christus post resurrectionem non habuerit verum corpus. Verum enim corpus non potest simul esse cum alio corpore in eodem loco. Sed corpus Christi post resurrectionem fuit simul cum alio corpore in eodem loco; intravit enim ad discipulos suos januis clausis, ut dicitur Joan., xx. Ergo videtur quod Christus post resurrectionem non habuerit verum corpus.

[II-II.q.54.a.1.arg.2] 2. Præterea, verum corpus non evanescit ab aspectu intuentium, nisi forte corrumpatur. Sed corpus Christi evanuit ab oculis discipulorum eum intuentium, ut dicitur Luc., ult. Ergo videtur quod Christus post resurrectionem non habuerit verum corpus.

[II-II.q.54.a.1.arg.3] 3. Præterea, cujuslibet veri corporis est determina figura. Sed corpus Christi apparuit discipulis in alia effigie, ut patet Matth., ult. Ergo videtur quod Christus post resurrectionem non habuerit verum corpus humanum.

[II-II.q.54.a.1.sc] Sed contra est quod dicitur Luc., ult. 37, quod Christo discipulis apparente, conturbati et conterriti existimabant se spiritum videre, ac si non haberet verum corpus, sed phantasticum: ad quod removendum ipse postea subdit: Palpate et videte quia spiritus carnem et ossa non habet, sicut me videtis habere. Non ergo habuit corpus phantasticum, sed verum.

[II-II.q.54.a.1.co] Respondeo dicendum, quod, sicut Damascenus dicit in IV lib. Orth. fid., cap. ult., col. 1219, t. 1, « illud resurgere dicitur quod cecidit. » Corpus autem Christi per mortem cecidit, in quantum scilicet fuit ab eo anima separata, quae erat ejus formalis perfectio. Unde oportuit ad hoc quod esset vera Christi resurrectio, ut idem corpus Christi iterato eidem animæ uniretur. Et quia veritas naturæ corporis est ex forma, consequens est quod corpus Christi post resurrectionem et verum corpus fuerit, et ejusdem naturæ cujus fuerat prius. Si autem ejus corpus fuisset phantasticum, non fuisset vera resurrection, sed apparens.

[II-II.q.54.a.1.ad.1] Ad primum ergo dicendum, quod corpus Christi post resurrectionem non ex miraculo, sed ex conditione gloriæ, sicut quidam dicunt, clausis januis ad discipulos introivit, simul cum alio corpore in eodem loco existens. Sed utrum hoc habere possit corpus gloriosum ex aliqua proprietate sibi indita, ut simul cum alio corpore in eodem loco existat, inferius discutietur, ubi agetur de resurrectione communi. Nunc autem quantum ad propositum sufficit, dicendum est quod non ex natura corporis, sed potius virtute divinitatis unitæ, illud corpus ad discipulos, licet verum esset, januis clausis introivit. Unde Augustinus dicit in quodam Sermone paschali, ccxLVII, § 2, col. 1457, t. 5, quod quidam sic disputant: « Si corpus erat, si hoc surrexit de sepulcro quod pependit in ligno, quomodo per clausa ostia intrare potuit? » Et respondet: « Si comprehendis modum, non est miraculum; ubi defecerit ratio, ibi est fideiædificatio. » Et Super Joan., tract. cxxI, § 4, col. 1958, t. 3, dicit: « Moli corporis, ubi divinitas erat, ostia clausa non obstiterunt; ille quipe non eis apertis intrare potuit, quo nascente virginitas matris inviolata permansit. » Et idem dicit Gregorius in quadam Homil. de octava Paschæ, xxvi in Evang., § 1, col. 1497, t. 2.

[II-II.q.54.a.1.ad.2] Ad secundum dicendum, quod, sicut dictum est, Christus resurrexit ad immortalem gloriæ vitam. Hæc est autem dispo- 1 Dæmon Berith dicit interrogantibus de Bartholomæo quod si vellet se eis ostenderet; sin autem ipsum numquam invenire possent. — Hæc ex catalago sanctorum, lib. VII, c. ciii. 2 In sitio corporis gloriosi, ut sit spirituale, id est, subjectum spiritui, ut Apostolus dicit I ad Cor., xv. Ad hoc autem quod sit omnino corpus subjectum spiritui, requiritur quod omnis actio corporis subdatur spiritus voluntati. Quod autem aliquid videatur, fit per actionem visibilis in visum, ut patet per Philosophum in II De anima, text. 73 et 74. Et ideo quicumque habet corpus glorificatum, in potestate sua habet videri quando vult, et quando non vult non videri. Hoc tamen habuit Christus non solum ex conditione corporis gloriosi, sed etiam ex virtute divinitatis, per quam fieri potestut etiam corpora non gloriosa miraculose non videantur; sicut præstitum fuit B. Bartholomæo miraculose, ut si vellet videretur, non autem videretur si non vellet. Dicitur ergo quod Christus ab oculis discipulorum evanuit, non quia corrumperetur, aut resolveretur in aliqua invisibilia; sed quia sua voluntate desiitab eis videri, vel eo præsente, vel etiam eo abscedente per dotem agilitatis.

[II-II.q.54.a.1.ad.3] Ad tertium dicendum, quod, sicut Severianus dicit in Sermone paschali, « nemo putet Christum sua resurrectione sui vultus effigiem commutasse. » Quod est intelligendum quantum ad lineamenta membrorum; quia nihil inordinatum et deforme fuerat in corpore Christi per Spiritum sanctum concepto, quod in resurrectione corrigendum esset. Accepit tamen in resurrectione gloriam claritatis, unde idem ibidem subdit: « Sed mutatur effigies dum efficitur ex mortali immortalis; ut hoc sit acquisivisse vultus gloriam, non vultus substantiam perdidisse. » Nec tamen illis discipulis in specie gloriosa apparuit; sed sicut in potestate ejus erat ut ex ejus aspectu formaretur in oculis intuentium vel forma gloriosa, vel non gloriosa, aut etiam commixta, vel qualitercumque se habens. Modica tamen differentia sufficit ad hoc quod aliquis videatur in aliena effigie apparere.

[II-II.q.54.a.2.arg.1] Ad secundum sic proceditur. 1. Videtur quod corpus Christi non resurrexit integrum. Sunt enim de integritate humani corporis caro et sanguis; quæ Christus non videtur habuisse: dicitur enim I ad Corinth., xv, 50: Caro et sanguis regnum Dei non possidebunt *. Christus autem resurrexit in gloria regni Dei. Videtur ergo quod non habuerit carnem et sanguinem.

[II-II.q.54.a.2.arg.2] 2. Præterea, sanguis est unus de qua-tuor humoribus. Si ergo Christus habuit sanguinem, pari ratione habuit et alios humores, ex quibus causatur corruptio in corporibus animalium. Sic ergo seque-retur quod corpus Christi fuerit corrupti-bile, quod est inconveniens. Non igitur 1 habuit carnem et sanguinem.

[II-II.q.54.a.2.arg.3] 3. Præterea, corpus Christi quod resurrexit, in cælum ascendit. Sed aliquid de sanguine ejus in quibusdam Ecclesiis reservatur pro reliquiis. Non ergo resurrexit corpus Christi cum integritate om-nium suarum partium.

[II-II.q.54.a.2.arg.4] 4. Præterea, Eccle., vii, 49, dicitur: Qui timet Deum, nihil negligit. Sed unumquodque peccatum præcipue excluditur per virtutem oppositam. Ergo negligentia magis opponitur timori quam prudentiæ.

[II-II.q.54.a.2.sc] Sed contra est quod Dominus dicit Luc., ult., 39, post resurrectionem discipulis loquens: Spiritus carnem et ossa non habet, sicut me videtis habere.

[II-II.q.54.a.2.co] Respondeo dicendum, quod, sicut supra dictum est, corpus Christi in resurrectione fuit ejusdem naturæ, sed alterius gloriæ. Unde quidquid ad naturam corporis humani pertinet, totum fuit in corpore Christi resurgentis. Manifestum est autem quod ad naturam corporis humani pertinent carnes, et ossa, et sanguis, et alia hujusmodi. Et ideo omnia 1sta in corpore Christi resurgentis fuerunt, et etiam integraliter absque omni diminutione: alioquin non fuisset perfecta resurrectio, si non fuisset redintegratum quicquid per mortem ceciderat. Unde et Dominus fidelibus suis promittit, dicens Matth., x, 30: Vestri autem capilli capitis omnes numerati sunt; et Luc., xxI, 2 Plenius in Gregorii textu. Quæres utrum præputium Domini resurrexit? Theologi communiter negativam tenent, et asserunt tam exiguam partem non pertinere moraliter, et præcipue in viro Judæo, ad integritatem corporis. Unde præputium illud relictum fuisset in terra ad venerationem Fidelium, nec 48, dicitur: Capillus de capite vestro non peribit. Dicere autem quod corpus Christi carnem, et ossa non habuerit, et alias hujusmodi partes humano corpori naturales, pertinet ad errorem Eutychii, Constantinopolitanæ urbis episcopi, qui dicebat, ut habet 2 Greg., XIV Moral., cap. LVI, § 72, col. 4078, t. 4, quod « corpus nostrum in illa resurrectionis gloria erit impalpabile, et ventis aereque subtilius; et quod Dominus post confirmata corda discipulorum palpantium, omne illud quod in eo palpari potuit, in subtilitatem aliquam redegit. » Quod ibidem improbat Gregorius quia corpus Christi post resurrectionem immutatum non fuit, secundum illud Rom., vi, 9: Christus resurgens ex mortuis jam non moritur. Unde et ille quæ dixerat in morte retractavit. Si enim inconveniens est ut Christus alterius naturæ corpus in sua conceptione acceperit, puta cæleste, sicut Valentinus asseruit, multo magis inconveniens est quod in resurrectione alterius naturæ corpus resumpserit, quia corpus in resurrectione resumpsit ad vitam immortalem, quod in conceptione assumpserat ad vitam mortalem.

[II-II.q.54.a.2.ad.1] Ad primum ergo dicendum, quod caro et sanguis ibi non accipitur pro natura carnis et sanguinis, sed vel pro culpa carnis et sanguinis, sicut Gregorius dicit in XIV Moral., ubi supra, vel pro corruptione carnis et sanguinis: quia, ut Augustinus dicit Ad Consentium de Resurrectione carnis, epist. ccv, §15, col. 947, t. 2: « Non ibi erit corruptio et mortalitas carnis et sanguinis. » Caro igitur secundum substantiam possidet regnum Dei, secundum quod dictum est Luc., ult., Spiritus carnem et ossa non habet, sicut me videtis habere; caro autem, cum secundum corruptionem intelligitur non possidebit; unde continuo additum est in verbis Apostoli: Neque corruptio incorruptelam.

[II-II.q.54.a.2.ad.2] Ad secundum dicendum, quod, sicut Augustinus dicit in eodem lib., § 3, col. 943, « fortassis, accepta occasione sanguinis, urgebit nos molestior perscrutator, et dicet: Si sanguis in corpore Christi resurgentis fuit, cur non et pi-remansit Deitati hypostatice unitum. Sed ubi asservatur? Si credas in hoc Innocentio III, et S. Brigittæ revelationibus, Romæ; juxta alios, Antuerpiæ; juxta alios Brugis; juxta alios Anicii; juxta alios in diocesi Pictaviensi; juxta alios in diversis locis divisum ac distributum. Sed cur nullibi? tuita, » id est, phlegma, « cur non et fel flavum, » id est, cholera, « et fel nigrum, » id est, melancholia, « quibus quatuor humoribus naturam carnis temperari, etiam medicinæ disciplina testatur? Sed quod-libet quisquis addat, corruptionem addere caveat, ne suæ fidei sanitatem castitatemque corrumpat; valet enim divina potentia de ista visibili atque tractabili natura corporum quibusdam manentibus, auferre quas voluerit qualitates ut absit labes, » scilicet corruptionis, « adsit effigies, adsit motio, absit fatigatio, adsit vescendi potestas, absit esuriendi necessitas. »

[II-II.q.54.a.2.ad.3] Ad tertium dicendum, quod totus sanguis qui de corpore Christi fluxit, cum ad veritatem humanæ naturæ pertineat, in corpore Christi resurrexit; et eadem ratio est de omnibus particulis ad veritatem et integritatem humanæ naturæ pertinentibus. Sanguis autem ille qui in quibusdam Ecclesiis pro reliquiis observatur, non fluxit de latere Christi, sed miraculose dicitur effluxisse de quadam imagine Christi percussa.

[II-II.q.54.a.2.ad.4] Ad quartum dicendum, quod timor Dei operatur ad vitationem cujuslibet peccati: quia, ut dicitur Prov., xv, 27, per timorem Domini declinat omnis a malo. Et ideo timor facit negligentiam vitare, non tamen ita quod directa negligentia timori opposatur, sed inquantum timor excitat hominem ad actus rationis. Unde etiam supra habitum est, cum de passionibus ageretur, quod « timor facit consiliativos. »

[II-II.q.54.a.3.arg.1] Ad tertium sic proceditur. 1. Videtur quod corpus Christi non resurrexerit gloriosum. Corpora enim gloriosa sunt fulgentia, secundum illud Matth., xiii, 43: Fulgebunt justi, sicut sol, in regno Patris eorum. Sed corpora fulgentia videntur secundum rationem lucis, non autem secundum rationem coloris. Cum ergo corpus Christi visum fuerit sub coloris specie, sicut et prius videbatur, videtur quod non fuerit gloriosum.

[II-II.q.54.a.3.arg.2] 2. Præterea, corpus gloriosum est incorruptibile. Sed corpus Christi non videtur fuisse incorruptibile; fuit enim palpabile, sicut et ipse dicit Luc., ult., 39: Palpate, et videte. Dicit autem Gregorius in quadam Hom. xxvi in Evang., § 1, col. 1498, t. 2, quod « corrumpi necesse est quod palpatur; et palpari non potest quod non corrumpitur. » Non ergo corpus Christi fuit gloriosum.

[II-II.q.54.a.3.arg.3] 3. Præterea, corpus gloriosum non est animale sed spirituale, ut patet I ad Cor., xv. Sed corpus Christi videtur fuisse animale post resurrectionem; quia cum discipulis manducavit et bibit, ut legitur Luc, ult., et Joan., ult. Ergo videtur quod corpus Christi non fuerit gloriosum.

[II-II.q.54.a.3.sc] Sed contra est quod Apostolus dicit ad Philip., 24: Reformabit corpus humilitatis nostræ, configuratum corpori claritatis suæ.

[II-II.q.54.a.3.co] Respondeo dicendum, quod corpus Christi in resurrectione fuit gloriosum. Et hoc apparet triplici ratione: primo quidem quia resurrectio Christi fuit exemplar et causa nostræ resurrectionis, ut habetur I ad Cor., xv, 53. Sancti autem in resurrectione habebunt corpora gloriosa, sicut ibidem dicitur: Seminatur in ignobilitate, surget in gloria. Unde cum causa sit potior causato, et exemplar exemplato, multo magis corpus Christi resurgentis fuit gloriosum. Secundo, quia per humilitatem passionis meruit gloriam resurrectionis. Unde et ipse dicebat Joan., xii, 27: Nunc anima mea turbata est, quod pertinet ad passionem; et postea subdit: Pater clarifica nomen tuum; in quo petit gloriam resurrectionis. Tertio, quia, sicut supra habitum est, anima Christi a principio suæ conceptionis fuit gloriosa per fruitionem divinitatis perfectam. Est autem dispensative factum, sicut supra dictum est, ut ab anima gloria non redundaret in corpus, ad hoc quod mysterium nostræ redemptionis sua passione impleret. Et ideo, peracto hoc mysterio passionis et mortis Christi, statim anima in corpus in resurrectione resump tum suam gloriam derivavit; et ita factum est corpus illud gloriosum. Aliter in alio loco S. Thomas sensit, et concessit non omnem sanguinem ad integritatem humanam pertinere, et forte aliquam partem sanguinis Christi non miraculose effluxi esse in terris asservatum. Olim in Capella Regis Franciae ostendebatur de Christi sanguine, et spinea corona sanguinea, et Rekaneti in conventu fratrum Heremitarum una spina ejusdem coronæ similiter sanguine tincta, et Mantuæ in abbatia S. Benedicti de sanguine Christi quem S. Longinus asportaverat, et Nurembergæ lancea Longini sanguine respersa, et apud S. Maximinum una phiala terræ sanguine tinctæ a S. Magdalena delata. An autem hæc vera sint, non disputabimus. — Sed quæritur utrum deitas a tali sanguine separata sit? Pius papa II ordinavit quod nullus sub poena excommunicationis quamcumque opinionem damnare auderet, sive affirmati-vam, sive negativam.

[II-II.q.54.a.3.ad.1] Ad primum ergo dicendum, quod omne quod recipitur in aliquo, recipitur in eo secundum modum recipientis. Quia igitur gloria corporis derivatur ab anima, ut Augustinus dicit in Epistola cxviii ad Dioscorum, § 14, col. 439, t. 2, fulgor seu claritas corporis gloriosi est secundum colorem humano corpori naturalem; sicut vitrum diversimode coloratum recipit splendorem ex illustratione solis, secundum modum sui coloris. Sicut autem in potestate hominis glorificati est ut corpus ejus videatur vel non videatur, sicut dictum est, ita in potestate ejus est quod claritas ejus videatur vel non videatur; unde potest in suo colore sine aliqua claritate videri. Et hoc modo Christus suis discipulis post resurrectionem suam apparuit.

[II-II.q.54.a.3.ad.2] Ad secundum dicendum, quod corpus aliquod dicitur esse palpabile, non solum ratione resistentiæ, sed ratione suæ spissitudinis. Ad rarum autem et spissum sequuntur grave et leve, calidum et frigidum et alia hujusmodi contraria, quæ sunt principia corruptionis corporum elementarium. Unde corpus quod est palpabile humano tactu, est naturaliter corruptibile. Si autem sit aliquod corpus resistens tactui, quod non sit dispositum secundum prædictas qualitates, quæ sunt propria objecta tactus humani, sicut est corpus cæleste, tale corpus non potest dici palpabile. Corpus autem Christi post resurrectionem vere fuit ex elementis compositum, habens in se tangibiles qualitates, secundum quod requirit natura corporis humani; et ideo naturaliter erat palpabile, et si nihil aliud habuisset supra corporis humani naturam, fuisset etiam corruptibile. Habuit autem aliquid aliud quod ipsum incorruptibile reddidit, non quidem naturam cælestis corporis, ut quidam dicunt, de quo infra magis inquiretur, sed gloriam redundantem ab anima beata: quia, ut Augustinus dicit in Epistola ad Dioscorum, ubi sup., « tam potenti natura Deus fecit animam, ut ex ejus plenissima beatitudine redundet in corpus plenitudo sanitatis, id est, incorruptionis vigor. » Et ideo, sicut Gregorius dicit ibid., « ostenditur corpus Christi post resurrectionem fuisse ejusdem naturæ, sed alterius gloriæ. »

[II-II.q.54.a.3.ad.3] Ad tertium dicendum, quod, sicut Augustinus dicit, XIII De civ. Dei, cap. xxii, col. 395, t. 7, « Salvator noster post resurrectionem jam quidem in spirituali carne, sed tamen vera, cibum ac potum cum discipulis sumpsit, non alimentorum indigentia, sed ea qua hoc poterat potestate. » Ut enim Beda dicit Super Lucam, xxiv, v. 41, col. 634, t. 3, « aliter absorbet aquam terra sitiens, aliter solis radius candens; illa indigentia, iste potentia. » Manducavit ergo post resurrectionem, non quasi cibo indigens, sed ut eo modo naturam corporis resurgentis adstrueret. Et propter hoc non sequitur quod fuerit ejus corpus animale, quod est indigens cibo.