Secunda Secundae · chapter 124 of 184 · ▶ Speed Read

Greco-Christian stream·Opera Omnia Sancti Thomae (Complete Works of Thomas Aquinas)·Summa Theologiae·Secunda Secundae·Q127. Daring

Source context
Theme
audacity as a moral disposition: the virtue of daring in relation to fear, hope, and courageous action
Soul-faculty
Consciousness Soul

Steiner

not engaged in the GA corpus

Cross-tradition

  • Aristotelian ethicsAquinas's treatment of daring (audacia) as a passion annexed to fortitude mirrors Aristotle's analysis in Nicomachean Ethics III.7, where daring is the excess pole relative to cowardice, distinguished from true courage by its disproportionate disregard of real danger.
  • Stoic moral psychologyThe Stoic classification of good passions (eupatheiai) includes a regulated confidence (tharsos) analogous to Aquinas's ordered daring; both traditions distinguish a virtuous readiness to face danger from reckless rashness rooted in misjudgment.

Q127. Daring

Article 1

[II-II.q.127.a.1.arg.1] It seems that daring is not a sin. For it is written (Job 39:21) concerning the horse, by which according to Gregory (Moral. xxxi) the godly preacher is denoted, that "he goeth forth boldly to meet armed men [Vulgate: 'he pranceth boldly, he goeth forth to meet armed men']." But no vice redounds to a man's praise. Therefore it is not a sin to be daring.

[II-II.q.127.a.1.arg.1] Ad primum sic proceditur. 1. Videtur quod audacia non sit peccatum. Dicitur enim Job, xxxix, 21, de equo, per quem designatur bonus prædicator, secundum Gregorium in Moral., lib. XXXI, cap. xxiv, § 43, col. 597, t. 2, quod « audacter in occursum pergit armatis. » Sed nullum vitium cadit in commendationem alicu-jus. Ergo esse audacem non est peccatum.

[II-II.q.127.a.1.arg.2] Further, according to the Philosopher (Ethic. vi, 9), "one should take counsel in thought, and do quickly what has been counseled." But daring helps this quickness in doing. Therefore daring is not sinful but praiseworthy.

[II-II.q.127.a.1.arg.2] 2. Præterea, sicut Philosophus dicit in VI Ethic., cap. ix, a princ., « oportet consiliari quidem corde, operari autem velociter consiliata. » Sed ad hanc velocitatem operandi juvat audacia. Ergo audacia non est peccatum, sed magis aliquid laudabile.

[II-II.q.127.a.1.arg.3] Further, daring is a passion caused by hope, as stated above (I-II, 45, 2) when we were treating of the passions. But hope is accounted not a sin but a virtue. Neither therefore should daring be accounted a sin.

[II-II.q.127.a.1.arg.3] 3. Præterea, audacia est quædam passio quæ causatur a spe, ut supra habitum est, cum de passionibus ageretur. Sed spes non ponitur peccatum, sed magis virtus. Ergo nec audacia debet poni peccatum.

[II-II.q.127.a.1.sc] It is written (Sirach 8:18): "Go not on the way with a bold man, lest he burden thee with his evils." Now no man's fellowship is to be avoided save on account of sin. Therefore daring is a sin.

[II-II.q.127.a.1.sc] Sed contra est quod dicitur Eccli., viii, 18: Cum audace non eas in via, ne forte gravet mala sua in te. Nullius autem societas est declinanda nisi propter peccatum. Ergo audacia est peccatum.

[II-II.q.127.a.1.co] Daring, as stated above (I-II, 23, 1; 55), is a passion. Now a passion is sometimes moderated according to reason, and sometimes it lacks moderation, either by excess or by deficiency, and on this account the passion is sinful. Again, the names of the passions are sometimes employed in the sense of excess, thus we speak of anger meaning not any but excessive anger, in which case it is sinful, and in the same way daring as implying excess is accounted a sin.

[II-II.q.127.a.1.co] Respondeo dicendum, quod audacia, sicut supra dictum est, est quædam passio. Passio autem quandoque quidem est moderata secundum rationem, quandoque autem caret moderationis vel per excessum, vel per defectum; et secundum hoc est passio vitiosa. Sumuntur autem quandoque nomina passionum a superabundanti; sicut ira dicitur non quæcumque, sed superabundans, prout scilicet est vitiosa: et hoc etiam modo audacia per superabundantiam dicta ponitur esse peccatum.

[II-II.q.127.a.1.ad.1] The daring spoken of there is that which is moderated by reason, for in that sense it belongs to the virtue of fortitude.

[II-II.q.127.a.1.ad.1] Ad primum ergo dicendum, quod audacia ibi sumitur, secundum quod est moderata ratione: sic enim pertinet ad virtutem fortitudinis.

[II-II.q.127.a.1.ad.2] It is praiseworthy to act quickly after taking counsel, which is an act of reason. But to wish to act quickly before taking counsel is not praiseworthy but sinful; for this would be to act rashly, which is a vice contrary to prudence, as stated above (Question 58, Article 3). Wherefore daring which leads one to act quickly is so far praiseworthy as it is directed by reason.

[II-II.q.127.a.1.ad.2] Ad secundum dicendum, quod operatio festina commendabilis est post consilium, quod est actus rationis. Sed si quis ante consilium vellet festine agere, non esset hoc laudabile, sed vitiosum; esset enim quædam præcipitatio actionis, quod est vitium prudentiæ oppositum, ut supra dictum est. Et ideo audacia, quæ operatur ad velocitatem operandi, intantum laudabilis est, inquantum a ratione ordinatur.

[II-II.q.127.a.1.ad.3] Some vices are unnamed, and so also are some virtues, as the Philosopher remarks (Ethic. ii, 7; iv, 4,5,6). Hence the names of certain passions have to be applied to certain vices and virtues: and in order to designate vices we employ especially the names of those passions the object of which is an evil, as in the case of hatred, fear, anger and daring. But hope and love have a good for this object, and so we use them rather to designate virtues.

[II-II.q.127.a.1.ad.3] Ad tertium dicendum, quod quædam vitia innominata sunt, et similiter quædam virtutes, ut patet per Philosophum in IV Ethic., cap. iv, v et vi, et lib. II, cap. vii. Et ideo oportuit in quibusdam passionibus uti nomine virtutum et vitiorum. Præcipue autem illis passionibus utimur ad vitia designanda, quorum objectum est malum; sicut patet de odio, timore, et ira, et etiam audacia. Spes autem et 1 Sic cod.; 1 Parm.: — « moderatione. » amor habent bonum pro objecto, et ideo magis eis utimur ad designanda nomina virtutum.

Article 2

[II-II.q.127.a.2.arg.1] It seems that daring is not opposed to fortitude. For excess of daring seems to result from presumption of mind. But presumption pertains to pride which is opposed to humility. Therefore daring is opposed to humility rather than to fortitude.

[II-II.q.127.a.2.arg.1] Ad secundum sic proceditur. 1. Videtur quod audacia non opponatur fortitudini. Superfluitas enim audacia videtur ex animi præsumptione procedere. Sed præsumptio pertinet ad superbiam, quæ opponitur humilitati. Ergo audacia magis opponitur humilitati quam fortitudini.

[II-II.q.127.a.2.arg.2] Further, daring does not seem to call for blame, except in so far as it results in harm either to the daring person who puts himself in danger inordinately, or to others whom he attacks with daring, or exposes to danger. But this seemingly pertains to injustice. Therefore daring, as designating a sin, is opposed, not to fortitude but to justice.

[II-II.q.127.a.2.arg.2] 2. Præterea, audacia non videtur esse vituperabilis, nisi inquantum ex ea provenit vel nocumentum aliquod ipsi audaci, qui se periculis inordinate ingerit, vel etiam aliis, quos per audacia aggreditur, vel in pericula præcipitat. Sed hoc videtur ad injustitiam pertinere. Ergo audacia, secundum quod est peccatum, non opponitur fortitudini, sed justitiæ.

[II-II.q.127.a.2.arg.3] Further, fortitude is concerned about fear and daring, as stated above (Question 123, Article 3). Now since timidity is opposed to fortitude in respect of an excess of fear, there is another vice opposed to timidity in respect of a lack of fear. If then, daring is opposed to fortitude, in the point of excessive daring, there will likewise be a vice opposed to it in the point of deficient daring. But there is no such vice. Therefore neither should daring be accounted a vice in opposition to fortitude.

[II-II.q.127.a.2.arg.3] 3. Præterea, fortitudo est circa timores et audacias, ut dictum est. Sed quia timiditas opponitur fortitudini secundum excessum timoris, habet aliud vitium oppositum timiditati secundum defectum timoris. Si ergo audacia opponitur fortitudini propter excessum audaci, par ratione opponetur ei aliquod vitium propter audaci defectum. Sed hoc non invenitur. Ergo nec audacia debet poni vitium oppositum fortitudini.

[II-II.q.127.a.2.sc] The Philosopher in both the Second and Third Books of Ethics accounts daring to be opposed to fortitude.

[II-II.q.127.a.2.sc] Sed contra est quod Philosophus in II et III Ethic., cap. ult., 4 ponit audacia fortitudini oppositam.

[II-II.q.127.a.2.co] As stated above (Question 126, Article 2), it belongs to a moral virtue to observe the rational mean in the matter about which it is concerned. Wherefore every vice that denotes lack of moderation in the matter of a moral virtue is opposed to that virtue, as immoderate to moderate. Now daring, in so far as it denotes a vice, implies excess of passion, and this excess goes by the name of daring. Wherefore it is evident that it is opposed to the virtue of fortitude which is concerned about fear and daring, as stated above (Question 122, Article 3).

[II-II.q.127.a.2.co] Respondeo dicendum, quod, sicut supra dictum est, ad virtutem moralem pertinet modum rationis observare in materia circa quam est. Et ideo omne vitium quod importat immoderantiam circa materiam alicujus virtutis moralis, oppositur illi virtuti morali sicut immoderatum moderato. Audacia autem, secundum quod sonat in vitium, importat excessum passionis, qui audacia dicitur. Unde manifestum est quod opponitur virtuti fortitudinis: quæ est circa timores et audacias, ut supra dictum est.

[II-II.q.127.a.2.ad.1] Opposition between vice and virtue does not depend chiefly on the cause of the vice but on the vice's very species. Wherefore it is not necessary that daring be opposed to the same virtue as presumption which is its cause.

[II-II.q.127.a.2.ad.1] Ad primum ergo dicendum, quod oppositio vitii ad virtutem non attenditur principaliter secundum causam vitii; sed secundum ipsam vitii speciem. Et ideo non oportet quod audacia opponatur eidem virtuti cui opponitur præsumptio, quæ est causa ipsius.

[II-II.q.127.a.2.ad.2] Just as the direct opposition of a vice does not depend on its cause, so neither does it depend on its effect. Now the harm done by daring is its effect. Wherefore neither does the opposition of daring depend on this.

[II-II.q.127.a.2.ad.2] Ad secundum dicendum, quod sicut directa oppositio vitii non attenditur circa ejus causam, ita etiam non attenditur secundum ejus effectum. Nocumentum autem quod provenit ex audacia est effectus ipsius. Unde nec etiam secundum hoc attenditur audacia oppositio.

[II-II.q.127.a.2.ad.3] The movement of daring consists in a man taking the offensive against that which is in opposition to him: and nature inclines him to do this except in so far as such inclination is hindered by the fear of receiving harm from that source. Hence the vice which exceeds in daring has no contrary deficiency, save only timidity. Yet daring does not always accompany so great a lack of timidity, for as the Philosopher says (Ethic. iii, 7), "the daring are precipitate and eager to meet danger, yet fail when the danger is present," namely through fear.

The Summa Theologica of St. Thomas AquinasSecond and Revised Edition, 1920Literally translated by Fathers of the English Dominican ProvinceOnline Edition Copyright © 2009 by Kevin Knight Nihil Obstat. F. Innocentius Apap, O.P., S.T.M., Censor. Theol.Imprimatur. Edus. Canonicus Surmont, Vicarius Generalis. Westmonasterii.APPROBATIO ORDINISNihil Obstat. F. Raphael Moss, O.P., S.T.L. and F. Leo Moore, O.P., S.T.L.Imprimatur. F. Beda Jarrett, O.P., S.T.L., A.M., Prior Provincialis AngliæMARIÆ IMMACULATÆ - SEDI SAPIENTIÆ

[II-II.q.127.a.2.ad.3] Ad tertium dicendum, quod motus audacia consistit in invadendo id quod est homini contrarium, ad quod natura inclinat, nisi inquantum talis inclinatio impeditur per timorem patiendi nocumentum ab eo. Et ideo vitium quod excedit in audacia, non habet contrarium defectum nisi timiditatem tantum. Sed audacia non semper concomitatur tantum defectum timiditatis: quia, sicut Philosophus dicit in III Ethic., cap. VII, « audaces sunt prævolantes, et volentes ante pericula, sed in ipsis discedunt, » scilicet præ timore.

JSON: /api/sources/opera-omnia-aquinas/summa-theologiae/secunda-secundae/q127.json

Space: play/pause · ←→: skip · ↑↓: speed · Esc: close
250 wpm